1.

ไม่ใช่ทั้งเบียร์สดแก้วที่สองที่เพิ่งหมดไป หรือเพราะนัยน์ตาชวนฝันของสองหนุ่มอังกฤษและอเมริกันที่นั่งอยู่ตรงข้ามหรอก ที่ทำให้สาวไทยนางหนึ่งทำตาวิบวาวราวกำลังได้แชมป์บ้านอะคาเดมี่ แต่มันเป็นเพราะประโยคที่ว่า พวกเราคิดว่า ซาปาเป็นที่ที่สวยที่สุดในเวียดนามต่างหากล่ะ

สาวไทยที่พลาดหวังการทำสถิติเที่ยวให้ทั่วเวียดนาม เพราะตารางรถไฟทำพิษจนทำให้ต้องตัดเมืองสุดโรแมนติกทางใต้อย่างเมืองดาลัตไป ถึงคราวยิ้มออกมาได้ เพราะใจง่ายเชื่อคำนักเดินทางสองหนุ่มเข้าแล้ว

...หรือเอาเข้าจริง ไม่ต้องให้สองหนุ่มรับประกัน วินาทีแรกที่ปะหน้ากันกับเมืองบนเขาทางเหนืออย่างซาปา สาวไทยคลับคล้ายคลับคลาว่าเธอได้หลุดปากประโยค ชั้นยอม to die for เพื่อเมืองนี้ ออกไปแล้ว

ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อ ซาปามีมนตร์มหาเสน่ห์ถึงขั้นนั้น...

2.

ขอทำการกรอฟิล์มหนังกลับไปที่สามวันก่อน...
สาวไทยคนเดิมที่กำลังถูกโรคเมารถเล่นงาน ลืมตาตื่นขึ้นเมื่อถูกมือดีข้างๆ สะกิดว่า รถมาถึงเมืองซาปาแล้ว

อาการปวดหัวจากการนั่งรถฉวัดเฉวียนขึ้นเขามาเกือบ 1 ชั่วโมง ทำให้สาวไทยฉายเดี่ยวเจออาการ มันก็ยังงงๆ รู้ทั้งรู้ว่าถึงเมืองซาปาแล้ว แต่ แล้วชีวิตฉันจะไปทางไหนต่อดีล่ะ?

แต่ครั้นได้ย้ายก้นและย้ายของออกนอกรถมินิบัสที่นั่งมา วินาทีแรกที่ภาพทิวเขาเขียวๆ และทุ่งนาขั้นบันไดสวยๆ ปรากฏเป็นจริงอยู่ตรงหน้าโดยไม่ต้องพึ่งพาจอเวก้าให้เปลืองค่าไฟ สาวไทยรู้แล้วว่าชีวิตเธอจะไปทางไหน...

เธอจะไปที่ไหนก็ได้ ที่มีวิวสวยๆ ให้เธอได้นั่งมองทั้งวันทั้งคืน!!!

เสมือนไอ้หนุ่มหน้าละอ่อนชาวเวียดจะรู้ว่าเธอกำลังหาที่พักวิวสวยอยู่
หนุ่มคนนั้นยื่นนามบัตรที่พักมาให้ มันเป็นชื่อของเกสต์เฮาสต์ที่สาวไทยจำได้ว่ามีปรากฏอยู่ในหนังสือไกด์บุ๊คโลกเหงาที่เธอพกมา เธอรีบเปิดไกด์บุ๊คดูฉับพลัน และทันใดนั้นเธอก็เห็นไกด์บุ๊คเล่มนั้นเขียนแนะว่า เตรียมใจไปผจญภัยกับวิวสวยที่เกสต์เฮาส์แห่งนี้ได้เลย

ยัง, สาวไทยไม่ได้จะใจง่ายเชื่อไกด์บุ๊คฝรั่งเร็วปานนั้น เธอบอกหนุ่มเวียดหน้าละอ่อนว่าขอไปดูห้องหับให้เห็นกับตาก่อน แต่ครั้นเดินเท้าประมาณ 100 เมตรไปถึงบ้านพักหลังเล็กๆ ที่ตลอดแนวฉากหลังคือภูเขาสูง, ทุ่งนาสวย, ภูเขาสูง, ทุ่งนาสวย, ภูเขาสูง, ทุ่งนาสวย สาวไทยค้นพบแล้วว่า ณ วินาทีนั้นหนุ่มเวียดนามเป็นต่อเธอเพียงใด

เพราะถ้าหนุ่มเวียดคนนั้นยกที่พักให้ใครคนอื่นไปครองก่อนเธอล่ะก็ เป็นสาวไทยนั่นแหละที่จะอกแตกตาย ร้อง ยอมไม่ได้! ไปตลอดชีวิตแน่
เพิ่งรู้ว่าบางที การเชื่อไกด์บุ๊คเสียบ้าง มันก็ให้ผล (และวิว) ที่งดงามได้ไม่แพ้การเชื่อหัวใจตัวเองเลย

3.

หลังจาก มหกรรมยกกระเป๋าใบใหญ่เก็บใส่ห้องพักวิวสวย เสร็จสิ้น สาวไทยก็รู้ตัวว่าพร้อมจะผจญภัยแล้ว

กั๊ต กั๊ต วิลเลจ หมู่บ้านชาวเขาเผ่าม้งที่อยู่ห่างจากเมืองซาปาแค่ระยะ 3 กิโลเมตรกว่าๆ คือชื่อแรกที่ผุดขึ้นมาในโปรแกรมการผจญภัย ด้วยเหตุผลที่ว่ามันไม่ไกลเกินไป และคนอื่นเค้าก็เลือกไปที่นี่เป็นที่แรก
...ที่สำคัญไอ้ไกด์บุ๊คโลกเหงามันก็บอกไว้อย่างนั้น (และคราวนี้ก็หัดเชื่อมันบ้าง!)

สาวไทยจึงมาโผล่อยู่ที่หมู่บ้านม้ง
กั๊ต กั๊ต วิลเลจ เป็นหมู่บ้านที่อยู่ลึกลงในในหุบเขา การจะไปให้ถึงใจกลางหมู่บ้านได้ มีวิธีเดียวเท่านั้น ก็คือเดินลงเขาจากเมืองซาปาไป

สาวไทยฉายเดี่ยวไม่รู้ว่า ระยะทาง 3 กิโลเมตรสำหรับนักเดินทางคนอื่นๆ นี่จะยาวไกลหรือแค่จิ๊บๆ แต่สำหรับเธอแล้ว เส้นทางสู่หมู่บ้านกั๊ต กั๊ต ในวันนั้น มันดูแสนสั้นนัก

ไม่ได้จะบอกว่า กำลังขาเธอแข็งแรงเทียบเท่านักกีฬาทีมชาติ แต่เป็นเพราะขุนเขาที่กำลังโอบล้อม และวิวทุ่งนาขั้นบันไดที่สวยบาดใจนั่นต่างหากที่ทำให้ระยะทางต่างๆ มันช่างดูแสนสั้น

มารู้ตัวอีกทีก็พบตัวเองกำลังคุยอยู่กับคุณพี่สาวๆ ชาวม้ง ที่แม้จะมีอาชีพเป็นแม่ค้าแม่ขาย แต่ก็ยอมแลกเปลี่ยนบทสนทนากับสาวไทยที่ไม่ยอมแปลงกายเป็นลูกค้าคนนี้ด้วย

พี่ๆ ชาวม้งบอกว่ารอบๆ เมืองซาปาจะเป็นที่อยู่ของชาวเขาเผ่าต่างๆ ทั้งม้ง, เซ้า, ไทยดำ, เตย์ และแต่ละหมู่บ้านชาวเขาจะมีเอกลักษณ์เป็นของตัวเอง
แม้จะมาจากดินแดนที่มีชาวเขาอยู่เยอะแยะ และการพบเจอกับชาวเขาก็ไม่ใช่เรื่องที่จะทำให้สาวไทยอะเมซซิ่งอะไรได้มากมาย แต่การที่พี่สาวชาวม้งอุตส่าห์แนะนำสถานที่ท่องเที่ยวต่างๆ ให้ พร้อมบอกราคามาตรฐานของวินมอเตอร์ไซค์ให้เสร็จสรรพด้วยความกลัวสาวไทยโดนหลอก ก็ทำให้สาวไทยที่ไม่ได้ซื้ออะไรจากเขาสักอย่าง รู้สึกอะเมซซิ่งในน้ำใจของพี่สาวชาวเขาจริงๆ

4.

ความมีน้ำใจของเหล่าชาวเขานี้ สาวไทยเจออีกวัน เมื่อเธอตกปากรับคำ ยูม-สาวชาวเวียดเจ้าของเกสต์เฮ้าส์, ทอม-หนุ่มอังกฤษ, และอดัม-หนุ่มอเมริกัน ไปปีนเขากลางเมืองด้วยกัน ในบ่ายวันสุดท้ายก่อนที่สาวไทยจะลาจากเมืองซาปาไป

เขากลางเมืองที่เราสี่คนปีนขึ้นไปนั้น จริงๆ มันมีทางสะดวกสบายแบบต้องจ่ายตังค์ที่นักท่องเที่ยวคนอื่นเค้าพากันขึ้นไป แต่ความที่พวกเราไม่รู้ว่าต้องจ่ายตังค์ ประจวบเหมาะกับตรงหน้าเกสต์เฮ้าส์ที่เราพักก็เหมือนมีทางให้ปีนขึ้นไปได้ แม้จะดูลำบากไปบ้างแต่พวกเราก็ป่ายปีนผ่านไร่ข้าวโพด และดงกัญชา (!) ไปถึงยอดจนได้

และบนยอดเขานั้นเอง ระหว่างที่กำลังนั่งพักหายเหนื่อย ก็มีสามสาวตัวเล็กในชุดชาวเขาเดินผ่านมา

สาวไทยแม้จะไม่ได้เป็นนางงาม แต่ความที่เด็กเค้าน่ารัก สาวไทยเลยส่งยิ้มให้พร้อมเอ่ยปากทักทายเป็นภาษาชาวเวียดว่า ซินจ่าว โดยไม่ได้หวังผลอะไรทั้งสิ้น

ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อ แค่จบประโยค ซินจ่าว---สวัสดี เท่านั้น สามสาวตัวเล็กก็พร้อมใจกันยื่นสายรัดข้อมือแบบชาวเขาให้ ตามประสบการณ์ 3 วันที่อยู่เมืองซาปามาทำให้สาวไทยนึกว่า น้องเค้าต้องมาขายฉันแน่! แต่แล้วยูม-สาวชาวเวียดเจ้าของเกสต์เฮ้าส์ก็บอกว่า น้องสามคนเขามอบให้สาวไทยเป็นที่ระลึกโดยไม่ได้คิดราคาค่างวดอะไรทั้งนั้น

วินาทีนั้นเองเป็นวินาทีที่ทำให้สาวไทยตื่นตะลึง...

ประสบการณ์ 3 วันที่ได้เดินเทรคกิ้งไปเยือนหมู่บ้านชาวเขาเผ่าต่างๆ ที่อยู่รายรอบเมืองซาปามา ทำให้สาวไทยรู้ว่าชาวเขาที่นี่จัดอยู่ในขั้นที่เรียกได้ว่าฐานะยากจนมาก, จากหนังสือไกด์บุ๊คที่อ่าน ทำให้รู้ว่าเหล่าชาวเขาในเมืองนี้ ดำรงชีวิตอยู่ได้ด้วยการทำกสิกรรมและทอผ้าขายนักท่องเที่ยวเป็นหลัก สายรัดข้อมืออันเล็กๆ ที่น้องสามคนยื่นให้ จริงๆ มันอาจจะไม่ได้มีราคาค่างวดอะไรมากมาย แต่อย่างน้อยถ้าน้องเขานำไปขายให้แหม่มสาวในเมือง น้องอาจจะได้ตังค์อย่างน้อย 1,000 หรือ 2,000 ด่อง (3-5 บาท) ก็เป็นได้
แต่นี่เขาเลือกจะให้สาวไทยฟรีๆ เพราะสาวไทยพูด ซินจ่าว กับเขาเท่านั้น!

5.

ไม่ใช่ทั้งเบียร์สดแก้วที่สองที่เพิ่งหมดไป หรือเพราะนัยน์ตาชวนฝันของสองหนุ่มอังกฤษและอเมริกันที่นั่งอยู่ตรงข้ามหรอก ที่ทำให้สาวไทยนางหนึ่งทำตาวิบวาวราวกำลังได้แชมป์บ้านอะคาเดมี่ แต่มันเป็นเพราะประโยคที่ว่า พวกเราคิดว่า ซาปาเป็นที่ที่สวยที่สุดในเวียดนามต่างหากล่ะ

จริงของทอมกับอดัม ซาปาเป็นที่ที่สวยที่สุดในเวียดนามจริงๆ ด้วย

ฉันเห็นด้วยทุกประการ :)